Automatische concepten

Niets is wat het lijkt als je kijkt naar deze betonnen snede in de aarde. De toelopende muren creëren een optische illusie; de hoek komt overeen met onze perceptie van perspectief. Als je de ene ingang neemt, wordt je tegengehouden door een diepte. Kijk in deze diepte, en je kijkt weer naar buiten door de andere ingang. Als je deze andere ingang neemt, word je onder het dak onmiddellijk verblind door het licht van de zon dat van het eind van de smalle tunnel in de aarde komt. De muren zijn een warme kleur rood, het dak was van klei (het weer in Kansas is hard en extreem), en het licht is treffend. Het verbindende element in dit werk is een spiegel, zodanig in een hoek geplaatst, dat het vrijwel onmogelijk is jezelf erin te zien. De spiegel is een raam tussen de diepte van de aarde en de hemel erboven, voor eenieder die in de aarde staat. Bij de equinox zijn zonsopgang en zonsondergand bijna perfect uitgelijnd met Sky Deep.

Door: Jeroen van Westen en Anne Ausloos
Met speciale dank aan: Bill McBride en Thea van der Geest