Automatische concepten

Door Anne Ausloos en Jeroen van Westen (voorstel)

De prairie is in essentie horizontaal. De rollende heuvels zijn een eindeloze zee van gras onder een grote hemel. Het is moeilijk afstanden in te schatten en koers te houden. Er zijn weinig herkenningspunten, met uitzondering van wat telecomantennes. In dit van nature horizontale landschap zijn de herkenningspunten de voormalige silo’s, cultuurtorens, architecturale interpuncties die verbindingen leggen tussen hemel en aarde. In hun verticale eenzaamheid stralen ze niet de kracht van een kasteel uit, maar zijn het eerder wachttorens, bewakers, de wachters van het land.

Deze toren aan Highway 177 ten zuiden van Bazaar is een glimmende constructie van geglazuurde steen in rijke okertinten. Zijn de prairieheuvels niet in feite een vroegere zeebodem, met zout, zee en zand? Er loopt een barst van boven tot onder door de toren, de binnenkant met de buitenkant verbindend. De stenen waar de toren van gebouwd is zien eruit als nieuw, maar de barst maakt het verval pijnlijk duidelijk. Een glimmende ring aan de bovenrand van de toren eist de toren opnieuw op en geeft hem terug aan de gemeenschap. Een zacht schijnsel van binnen uit de toren lokt de voorbijganger ‘s nachts. Ga zitten, leun achterover, kijk naar de toren. Stap naar binnen, kijk naar binnen; naar buiten, observeer het land; de lucht, ontdek de tekst in de ring aan de bovenkant. Hoor hoe stemmen weerklinken in de Sentinel.