|
|
    
A participatory critical review: GOODBYE HIERARCHY, HELLO IDENTITY
Commissioned by SAFLE on behalf of The Welsh government and OveAarup
This critical review of the design of the New M4 motorway south of Newport, Wales (GB) is done in a participatory way. It is an INVITATION to integrative thinking. Central issues discussed are the legibility/readability of the landscape as is, leading to the conclusion that READABILITY needs VIEW. The next step involves looking into the changing culture in the motorway zone, and to attempt to forecast and examine the impact on the future landscape that the motorway will make on the landscape.
The complementary step of having a VIEW from the road is how about the VIEW at the road. Going through these steps it became clear that in this sensitive area of the Levels it is of great importance to work towards an integrative design: a road that shows it knows it is part of a landscape of a different scale.
An integrative design process with a common vision based on VIEW and Cultural History will make it necessary to take an extra step for some structures and locations. The structural works like bridge, overpasses and railway line crossings need to be designed up until the level at which construction becomes sober and pure architecture. The add-ons like sound barriers, wind baffles, fences, communication boxes and sign gantries deserve the same level of attention as the over-all projects needs. The series of twelve WTA’s (Water treatment Areas) offer an excellent opportunity to show the projects sensitivity to the fragile water management system of the Levels, and to the archaeological evidence in the area. The eastern connection between existing M4 and the relief road will involve a giant cut through the hills, when done properly it can become a positive dramatic experience. For these extra efforts it would be best to work with people with experience of creative industrial design and landscape art with clear briefs on how to contribute to the final design.
Download het volledige Engelstalige rapport.
    
Een bijdrage op verzoek van de Stichting A12NU, onderzoek naar de A12 zone tussen Utrecht, Nieuwegein en Houten
BOOT-AUTO-FIETS-TE VOET-TRAM-BUS
Architectuur en Stedenbouw kunnen (in navolging van Rem Koolhaas) worden opgevat als zoeken naar waar de stroom wordt mogelijk gemaakt, waar hij wordt geblokkeerd en hoe. Maar, als de druk hoog genoeg is dan vindt de stroom een nieuwe bedding. In ons observerend onderzoek hebben we de stroom gevolgd zoals die zich ‘natuurlijk’ voordoet in het gebied.
De boot volgt recht zo die gaat het kanaal. De auto volgt de brede straten, ruime afslagen en rechtstanden als vanzelfsprekend. Het oog verleidt de chauffeur soms even stil te staan of af te slaan. De fiets beweegt doelgericht overal tussendoor, volgt waar mogelijk de eigen paden. De bus en tram komen op een schema dat niet wordt gehouden, de tram volgt de rails, stopt bij ieder station, de bus heeft eigenregels. Beide vragen een zekere overgave, een weten dat je niet precies daar komt waar je wilt zijn. Te voet zijn er weinig wegen en nog minder regels, steeds worden nieuwe routes gevonden die voor anderen ontoegankelijk zijn.
Zo gezien is onze observatie een etnografie van verplaatsing. Ook al lopen er verbindingen door de zone, het is geen doorgangsgebied, zelfs de corridors van snelwegen en kanalen lijken direct naar bestemmingen te leiden. Ieder punt in het gebied is bestemming en vertrekpunt tegelijk, met als doel werk en consumptie, weinig ruimte voor verblijf.
Jeroen van Westen – Julian H. Scaff
Het resultaat van het onderzoek zijn een korte film en een publicatie van alle onderzoeken:
A12NU onderzoek naar de A12 Zone tussen Utrecht, Nieuwegein en Houten van de Stichting A12NU onder redactie van Aglaée Degros en Henri van der Vegt, met bijdragen van Oedzge Atzema, Mathieu Berger, Leonie Janssen-Jansen, Peter Kemp, Willem Salet, Julian Scaff, Rene van der Velde en Jeroen van Westen, ISBN/EAN: 978-90-813868-1-4.
    
door: Jeroen van Westen en Julian Scaff
“De ontwerpopgave ‘Stallen in het Landschap’ heeft als doel om innovatieve en creatieve ontwerpen voor stallen te ontwikkelen, met daarbij aandacht voor duurzaamheid, welzijn van mens, dier en milieu, bedrijfsvoering en inrichting van het landschap. Twaalf beeldend kunstenaars en (landschaps)architecten zijn gevraagd te onderzoeken of een andere – zo men wil betere – inpassing van stallen in het landschap mogelijk is. De ontwerpopgave is vooral gericht op het exterieur van de stal en de inpassing van het veehouderijbedrijf in de omgeving. Door op een creatieve, vrije manier te kijken naar de architectuur en de inpassing daarvan in het landschap worden vernieuwende concepten gegenereerd, die als inspiratiebron kunnen dienen voor nieuwe ontwikkelingen.”
In reactie op de vraag om na te denken over hoe intensieve varkenshouderijen architectonisch ingepast kunnen worden in een LOG (=LandbouwOnwtikkelingsGebied) kunnen we niet anders dan twijfel zaaien. In Twijfelvelden grijpen we de dramatische ervaringen van de afgelopen10 jaar aan (MKZ, varkenspest, BSE, vogelpest) om na te denken over herijking van hoe mens en dier en landschap met elkaar samenhangen. Hoe ver zijn we weg gegroeid van een zichtbare band met het landschap? Of architectuur het middel is om de emotioneel verbroken relatie te herstellen vragen we ons af? Architectuur kan hier makkelijk misverstaan kan worden als de mantel der liefde.
Volledige gedachtegang in de publicatie TWIJFELVELDEN (download).
In opdracht van BKKC, LTO Brabant, en Provincie Brabant
Publicatie 'Stallen in het Landschap' (te downloaden)
Het inspiratieboek is (zolang de voorraad strekt) verkrijgbaar bij het BKKC tegen porto- en € 5,- administratiekosten. Stuur een mail naar secretariaat@bkkc.nl met uw naam en adresgevens.
    
“Wat zullen wij als kosmonauten van de autosnelweg, interplanetaire reizigers die van verre kijken naar de snelle veroudering van de achterblijvers die onderworpen zijn aan de wetten van de aardse tijd, ontdekken als wij het ritme van kamelen aannemen na al die reizen per vliegtuig, metro, trein?"
Citaat uit: De autonauten van de kosmosnelweg; Julio Cortazar, Carol Dunlop; 1983
BREUKVLAK
Tauw bv is een groot ingenieursbureau dat maatschappelijk verantwoord wil ondernemen. Zij hebben hun jonge ingenieurs de kans gegeven om een eigen studieproject op te zetten samen met de beeldend kunstenaars Jeroen van Westen en Julian Scaff. Er is gekozen voor het tracé van de A1 tussen Apeldoorn en de Duitse grens, ook onderwerp voor het samenwerkingsverband A1 (Kunstenlab Deventer/AKKUH Hengelo/Kunstvereniging Diepenheim)
De A1, internationale verbinding op breukvlak van zintuigen en standpunten
Dertig jaar na de ingebruikname van de IJsselbrug, 20 jaar na ingebruikname van het laatste wegvak in Twente is het tijd om te kijken hoe de snelweg door het landschap is geabsorbeerd, of niet. Waar liggen nog open zenuwen, waar is de heling van de doorsnijding geslaagd, of zelfs meer dan geslaagd. Om dit te kunnen bekijken worden vier posities bekeken, ieder met hun eigen perspectief: de weggebruiker, de bewoner van het landschap, het landschap en de weg.
Bestaande wegen dwars op de snelweg die wederzijds van de weg doodlopen zijn WEEFFOUTEN. Viaducten en tunnels, bruggen, duikers, dassentunnels zijn HECHTINGEN die niet verwijderd kunnen worden uit het litteken in het landschap dat de snelweg is. Later toegevoegde ecoducten kopiëren het landschap, zijn PROTHESES.
Zichtlocaties ontvangen autogebruikers vanuit het landschap en vanaf de snelweg, de vrachtwagens laden en lossen, werknemers en bezoekers komen en gaan. Waar weidewinkel en zichtlocatie verweven wordt de locatie een bestemming voor het grote publiek. Deze locaties zijn RAAKPUNTEN met wisselende contacten: nieuwe nederzettingen.
WEEFFOUTEN – RAAKPUNTEN – HECHTINGEN - PROTHESES
Bestaat er een verlangen naar afstand bij de bewoners, naar het bereizen van de ruimte van de snelweg? Leeft de snelweggebruiker een leven in verlangen, waait er een gevoel van ruimte en vrijheid door het hoofd? Is de A1 een metafoor voor vrijheid en persoonlijke groei, is de A1 provinciaal in zich zelf gekeerd? Road movie of streekroman?
Het resultaat van het onderzoek zijn vier ontwerpstudies (PDF) en een korte film.
Directed by Julian H. Scaff - Produced by Jeroen van Westen - Cinematography by Julian H. Scaff
Edited by Julian H. Scaff and Jeroen van Westen
Interviews with: Machteld Aardse, Henk Hengeveld, Katrien Bijl, Floris Frederix, Marco Aarden, Annemieke Helder.
Appearances by: Ron Bos, Hem Broekhof, D.J. Faiken, Floris Frederix, Martijn Gerritsen, Nuno Gomez, Ayad Haba, A.J. van Hell, André Oldenkamp, Marleen Schokker, Maaike Teunissen, Jeroen van Westen
music "East-West" by The Al Breckenridge International Three:
Al Breckenridge, Nicholas James Enfield, Neil Thomason
   
Als Muren Oren Krijgen: een zoektocht naar de verbanden tussen architectuur en muziek.
Raakvlakken
Fundament, basis, vorm, ritme, ornament, schema: architectuur en muziek lenen elkaars termen. Componisten hebben een schetsboek op zak en architecten kunnen vele orkesten vullen. Blijkbaar hebben architectuur en muziek raakvlakken. Waar liggen die?
Al in de Middeleeuwen werden gebouwen ingewijd met een speciaal voor de ruimte gecomponeerd muziekstuk. Het publiek kon dan niet alleen zien, maar ook horen hoe groot het gebouw was.
Het initiatief voor dit programma op 8 locaties komt van het blokfluitensemble Ratatouille. Ratatouille betrok de architecten Thijs Gerretsen en Brans Stassen in hun plannen. Zij dachten niet alleen mee over de locatiesmaar ook over het visuele aspect van de voorstelling. Bewegend beeld leek het best weer te geven wat Ratatouille voor ogen had en zij gingen op zoek naar specialisten, die het idee net zo opwindend vonden. Zo ontstond de samenwerking met beeldend kunstenaar Jeroen van Westen en vormgever Rob van den Broek. Het was inmiddels voorjaar 2003.
Zomer en najaar 2005 vonden de voorstellingen plaats in Klooster ter Apel, Radio Kootwijk, Huis Bergh, Broeker Veiling, Sanatorium Zonnestraal, Zuiderbad, Station Haarlem, Cruquius Gemaal.
Over de muziek
Zoals de locaties zijn gekozen, is ook niet wetenschappelijk, maar zuiver intuïtief de muziek geselecteerd. Het programma ontstond kijkend, lopend en met ogen dicht aan tafel zittend, luisterend naar wat een innerlijk beeld opriep.
Bij sommige gebouwen was het moeilijk de architectuur achter de functie tevoorschijn te halen. De keuze voor geestelijke muziek in het klooster, rustige in het sanatorium zou worden ingegeven door wat er in het gebouw gebeurt, niet primair door de architectuur. Het water is natuurlijk niet weg te denken uit het Zuiderbad en het Cruquius Gemaal produceert zo’n imposant eigen geluid, dat dat een stempel drukt op de muziek die het oproept.
Het programma bestond uit muziek uit Middeleeuwen, Renaissance, Barok en het eind van de 20ste eeuw.
Al in een vroeg stadium zijn Merlijn Twaalfhoven en Daan Manneke uitgenodigd om een stuk te schrijven voor dit project. Marco Kalkman stapte later in. Hij viel op door het vermogen muziek een theatraal karakter mee te geven. Op elke locatie was van hem een ander, speciaal daarvoor geschreven en geregisseerd stuk te horen.  In 2006-2007 werkten de provincie Noord-Holland en de region Pommeren (Polen) samen in een cultureel programma met de titel Creative Coasts. Creative Coasts werd georganiseerd door het Baltic Sea Cultural Center en Kunst en Cultuur Noord-Holland.
Een brede groep van kunstenaars, acteurs, historici en cultuur-professionals werkten aan dit grootschalige programma gericht op verdieping van de beroepspraktijk. Inwoners van beide regio’s kregen de kans op een kijkje in elkaars keuken. Dit uitte zich in kunst, theatervormen, film en culturele planologie. De optredens, tentoonstellingen en vele andere activiteiten werden in 2007 op verschillende plaatsen in Polen en Nederland gehouden.
Twee teams, beide een mix van specialisten en ‘stagieres’, namen de uitdaging aan om manieren te vinden waarop de gerestaureerde versterking van Gdansk weer verbonden kon worden met de dynamiek van de stad.
Download het rapport Reconnect
Carmela Bogman, Aglaee Degros, Ellen Holleman, Alicka Karska, Grzegorz Lechman, Dennis Moet, Lucyna Nyla, Anna Olszewska, Brechtje Schoofs, Jakub Szczepanski, Aleksandra Went, Jeroen van Westen, Bartosz Wysocki.
Meer info via Bregje Deben of Dorien Droog bij
Kunst en Cultuur Noord-Holland
Postbus 5348
2000 GH Haarlem
023-531 91 39
  
In Terra Incognita stond niet het eindbeeld, maar de uitnodiging centraal. De randen stonden vast, en binnen deze begrenzing kon het onbekende groeien in dialoog met de begrenzing. Het verlangen naar wat komen ging werd gevoed door het afscheid. Afscheid van een boerenlandschap, afscheid van de Tannhauser flats, afscheid van diersoorten als de patrijs, uilen, hazen, voor wie de ruimte te klein werd, maar ook de uitnodiging aan de vleermuissoorten knaagdieren, amfibieën, steeds vormgegeven door het water de ruimte de geven.
De reiziger steekt het gebied dwars door, een tocht door het onbekende. De reiziger neemt zichzelf mee, is aan thuis gebonden door herinneringen en gewoontes, maar heeft een open oog voor nieuwe beelden, geluiden, geuren. Ik wilde de zintuiglijke beleving aanspreken, ben op zoek gegaan naar het scheppen van de condities waarin vragen konden groeien, en reizigers goede verstaanders werden. De grens tussen zintuiglijke en intellectuele beleving mag wegvallen in het landschap dat een portret is van onze cultuur.
Het concept van de Groene wig in de nieuwe wijk Zuidbroek (Apeldoorn) is een opeenvolging van drie zones van west naar oost: aansluitend op de 70er jaren wijk Zevenhuizen Tabula Rasa, overgaand in het Palimpsest dat wordt gedefinieerd door de landerijen van het buurtschap Dommeweg, en dan grenzend aan het autonome landschap van de snelweg de zone Terra Incognita waar water DE vormende kracht van het landschap is. De hele noordrand van de Groene Wig was voornamelijk dichte woningbouw, en aan de zuidkant vonden we een dunnere bebouwing, chiquer, groener. Vanuit de dichter bebouwde noordzijde staken woongebouwen en voorzieningen het park in, aan de zuidkant heerste ook in het park meer rust met als kern de bebouwing op het smeltwaterduintje van de Dommeweg.
Het ontwerpprincipe was de drie hoofdzones steeds iets in elkaar over te laten lopen, een principe dat binnen ieder deelgebied opnieuw toegepast kon worden. Tegenstellingen werden niet benadrukt, maar op elkaar betrokken. Het ging niet om zichtlijnen die punten met elkaar verbonden, maar om verhaallijnen die zich nog verder konden ontwikkelen.
Voorlopig ontwerp in samenwerking met Linda Hooijer, met dank aan Jos van Nuenen, Ank Bleeker, Gerrit Vosselman, Ed Joosten Buunk, en Jan van IJzendoorn, Lia Gieling. 
    
Opdracht diverse gemeenten en waterschappen en provincie Noord Holland, penvoerder DRO Amsterdam (Belvedere-project)
I.s.m. Bureau H+N+S, bAH, Jeroen Saris communicatie, Ytsma Project Communicatie
De IJdijken vertellen over meer dan 600 jaar bewoningsgeschiedenis waarin water een bedreiging vormde waartegen de mens zich beschermde middels dijken, gemalen, stuwen en sluizen. Veranderingen in dit defensieve systeem, in de landbouw en snelle industrialisatie en verstedelijking hebben de verhalen die de dijk vertelt veranderd en ten dele al doen verstommen.
In drie fases werd een behoud door ontwikkeling reddingsoperatie uitgevoerd. Fase 1: Verstoeling en Schouw. Wie doet wat in deze breed samengestelde groep + wat is er gebeurd met de IJdijken, wat is nog herkenbaar? Fase 2: Zeevang. Observaties en infiltraties, zoeken naar openingen om de bewustwording van de bestaansredenen van de IJdijken toen, nu en in de toekomst te verdiepen en te verbreden. Fase 3: Dijkpalen. Het markeren van behoud door ontwikkeling in duidelijke richtlijnen waar de beleidsmakers, bewoners en gebruikers van de IJdijken met verbeeldingskracht mee verder kunnen.
Meer informatie op www.ijdijken.nl 
Bijdrage aan Cross References
Een bewegend schilderij waar de gang van het water in de High Desert gevolgd wordt van de toppen van de bergen via de mesa’s naar de steden in de hoogvlakte. Boven water, onder water, in beeld en geluid, verstild en dynamisch.
    
In een klein dorp, Heesch, werd in 2003 een nieuwe wijk (De Hoef-2) gepland. Duurzaamheid werd als doel gesteld, niet gedefinieerd als alternatieve energie en bouwmethodes, maar door het oorspronkelijke landschap als uitgangspunt te nemen en toe te werken naar een gemeenschapszin door een variatie in huizen. Een kunstenaar werd uitgenodigd om bij te dragen aan het scheppen van bewustzijn onder de nieuwe bewoners, bewustzijn van de positie van de nieuwe wijk in het omringende landschap, van de (culturele) historische elementen die de plaats en richting van de straten bepaalt, van het waterbeheer. De opdracht werd opgevat als een rol: de kunstenaar als een hoorbaar geweten, voorwaarden scheppend om de continuïteit van culturele verantwoordelijkheid ten opzichte van het natuurlijke landschap te onderzoeken en te begrijpen.
In 2007 is een deel van de nieuwe wijk gebouwd. Straten zijn genoemd naar beeklopen die tot hetzelfde stroomgebied horen. Elk huis heeft een door de rivier geslepen steen, vergelijkbaar met het sediment van de Maas in de ondergrond van de wijk. In de kei de naam van een plant, insect of dier zoals die voorkomt in de biotoop van de bovenloop van een laaglandbeek. De eerste bewoners van de nieuwe huizen konden de namen kiezen waar ze van houden, zij kregen twee keien, een moet in de loop van de hemelwaterafvoer gelegd worden, de ander zal door hun naar een locatie in het park gebracht worden. Al het oppervlaktewater van de wijk, van huizen en straten wordt geleid naar deze smalle parkzone. Het ontwerp van het park is geïnspireerd op de aanleg van oude lokale landgoederen. In een groenstrook tussen twee delen van de wijk zijn flats gebouwd voor soorten die nestgelegenheid zijn kwijtgeraakt. Deze vijf meter hoge constructies zijn gebouwd van restmateriaal en recycled plastics. Twee rotondes markeren de ingangen van de wijk, beide zijn gebouwd van prachtig gekleurde lokale bakstenen als kompassen die de kleine inclinatie tussen noordelijke en zuidelijke invalsweg subtiel zichtbaar maken. Een website (www.dehoef-2.nl ) is gebouwd met allerlei informatie over het voorafgaande en het huidige landschap, cultuur historische informatie, maar ook fietsroutes in de omgeving voor op een zonnige middag.
In nauwe samenwerking met Stan Elings landschapsarchitectuur, Compositie 5 Stedenbouw, en mede dank zij vele gesprekken met lokale experts en toekomstige bewoners.
Production: Jeroen van Westen, Steenatelier Johan Looije, Smile Plastics, Gemeente Bernheze
 artist book, edition 21 (250x60x5mm)
Bijdrage aan Cross References
Het kleurspectrum van de woestijn in de mesa’s van New Mexico is bijzonder breed, niet alleen in hoofdkleuren of tonaliteiten, maar ook in structuren even extreem als het landschap. Door te ordenen op kleur worden die extremen nog dichter tegen elkaar aangezet.
   
Cargo, Almere (NL) en CBAT, Cardiff (UK).
Wederzijdse doordringing van natuur en cultuur in 6 fotowerken.
“Osmose is een proces van selectieve uitwisseling door een semi-poreuze wand. Het is een voedingssysteem voor plantencellen, het overdragen van zouten is belangrijk voor het voortbestaan en groeien van een cel. Het is een essentieel proces voor zowel primitieve als complexe levensvormen. In het werk van Van Westen is ook een osmotisch proces te onderscheiden, een uitwisseling van verleden en heden, van natuur en cultuur. Hij is steeds op zoek of de essentie van een bepaald tijdperk ook in het landschap doorschemert en definieert het belang hiervan voor de ontwikkeling van onze globale beschaving."
Osmose is een compositie van geluiden uit steden, kerken en de natuur. Luister naar de soundscape (27’22”):
Wiard Sterk, director CBAT The Arts & Regenerations Agency, Cardiff, Wales UK
cargo-zw
 opdracht Stichting wAarde
ism Thomas van Slobbe, Helmut Eisel
Koe 3318 is de cameravrouw die een uur van haar leven heeft vastgelegd middels een DV-camera op haar hoofd. Op verzoek van Stichting wAarde in het kader van de campagne “Een boom voor een koe". Bekijk een fragment uit de film 3318.
De dvd is uitgegeven in het boekje ‘dichter bij de koe’ ISBN 90-76661-09-x. Het materiaal is ook gebruikt in een documentaire voor de NCRV ‘Het mooiste Plekje’ volgens de schrijver Koos van Zomeren, met muziek van Helmut Eisel speciaal gespeeld voor koe 3318 op locatie.
 
Opdracht: werkgroep Verbeelding van de Regge/DLG regio Oost
Ism Peter de Ruyter , Joost van Hezewijk
In de komende tien jaar zal het beeld van de Regge als echte Twentse rivier drastisch veranderen van snel afvoerend brede gekanaliseerde waterloop in een het water trager afvoerende waterloop met ruimte voor natuurlijke ontwikkelingen. Hoe dat ruimtelijk, technisch en cultureel vorm gaat krijgen is nog onduidelijk. Een nieuw te graven waterloop die een bestaand natuurgebied moet koppelen aan nieuwe natuur is de pilot voor hoe de Regge beeld zal krijgen in de toekomst.
In de studie Vennegraven wordt duidelijk gemaakt dat de werkelijkheid minder rooskleurig is en dat er harde noten gekraakt moeten worden om nieuwe natuur een echte kans te geven. Het voorstel leidt tot heftige discussies en een nieuwe opdracht voor hetzelfde probleem, maar nu met randvoorwaarden die een meer ecologische benadering realistisch maakt.
 
opdracht: Deelgemeente Noord
i.s.m. Q.S. Serafijn en Hans Snoek
De kracht van openbaar vervoer wint bij het zo moeiteloos mogelijk koppelen van de schakels in de keten die ze aanbiedt. Dit alles het liefst in een heldere overzichtelijke omgeving. Niets van dit alles op en van de belangrijkste openbaar vervoerknooppunten te Rotterdam Noord.
Als vervolg op de opdracht MUIZENGAATJE, zijn de kunstenaars Q.S. Serafijn, Hans Snoek en Jeroen van Westen als adviseurs toegevoegd aan het samenwerkingsverband van gemeentelijke en Rijksdiensten die de herinrichting van het overstappunt voor Station Noord tot doel heeft.
In de adviezen wordt de nadruk gelegd op het schoonmaken van de ruimte, op herindelen zodat er een echt plein ontstaat. Het plein en de fietstunnels worden meer dan functioneel verlicht, toegangen tot openbaar vervoer worden opnieuw vormgegeven. Verder bijzondere toepassing van dynamische reizigerinformatie, bevorderen van kleine middenstand in de directe nabijheid een leefbare transitruimte onder het viaduct ontstaat, … alles samen moet er een leefbaar transitgebied ontstaan.
 
Installation + performance icw Michael Pestel.
Regina Couger Miller Gallery, Pittsburgh PA USA.
Ons onvermogen om uitgestorven vogels weer tot leven te wekken vereist dat we ons vermogen om te communiceren met levende vogels heroverwegen en proberen te intensiveren. Birdscape II probeert opnieuw middels een interactieve performance en workshops na te denken over de vogelgeluiden in een virtueel landschap.
This exhibition was supported by a grant from the Pennsylvania Council on the arts, a state agency funded by the Commonwealth of Pennsylvania and the National Endowment of the Arts, by a Pennsylvania Council’s Special Opportunity Stipend, and by the Mondriaan Foundation.
 
i.s.m. Q.S. Serafijn, Hans Snoek, Maarten van Wesemael
Opdrachtgever: CBK-Rotterdam/Deelgemeente Noord
Een opdracht van het CBK Rotterdam en Deelgemeente Noord om bij te dragen aan verbetering stadsinrichting rondom kruising A20 en Bergweg: de poort van Noord. In samenwerking met Q.S. Serafijn, Hans Snoek en Maarten van Wesemael.
In de voorstellen wordt ingegaan op ecologie, openbaarvervoer, verkeerstromen en vooral de monumentale kwaliteiten van het stadsviaduct van de A4 met de Bergweg. De kunstenaars werken met de openbare ruimte. Bestaande plannen voor een riooloverstort zijn ruimtelijk beeldend versterkt (in uitvoering), en de kunstenaars stellen een tweetal vervolgopdrachten voor waarin kunst nadrukkelijker het voortouw neemt in streven naar verantwoordelijkheid nemen voor restruimten: bussenplein - in ontwerp -; restruimten - officiële start 1 juli 2000.
Een eerste kleine publicatie van het plan is uitgegeven door Deelgemeente Noord, een tweede meeromvattende publicatie is onderweg (CBK Rotterdam).
Jeroen van Westen-Michael Pestel
m.m.v.: broedvogels VVB, Almere; 8-scholieren Almere; Jasper Goedman
Acht luidsprekers- vier dicht bij het plafond en vier op de grond- scheppen een drie-dimensionaal geluidslandschap. In het middelpunt van de vier luidsprekers boven, hangt een bewakingscamera die de computer in pixels informatie geeft wat betreft aantal bezoekers en hun mate van bewegen. Wanneer de mensen perfect stil staan, of langzaam bewegen, zal de aanwezigheid van de geluiden van broedvogels van het Vroege Vogelbos het best te horen zijn. BIRDSCAPE nodigt de bezoeker uit te luisteren en een eigen choreografie te 'bewegen' die de geluiden van de vogels orchestreert. Tijdens de opening werd een performance gehouden. Op deze CD staat een registratie van die performance en een fragment van een performance die alleen gehouden werd voor de vogels van het Vroege Vogelbos. "Again and again, the inability to resuscitate extinct birds, requires us to employ strategies to enhance communication with living birds. Endangered species in particular, but all birds in general, are a kind of mnemonic device, a living memory with which we can still talk. BIRDSCAPE explores our understanding of nature through the concepts of memory, communication and natural relationships." (Jeroen van Westen(NL)/Michael Pestel(USA))
    
manifestatie Kunstestafette ZH, Zoetermeer, opdracht Het KUNSTGEBOUW en Gemeente Zoetermeer
In het kader van Kunstestafette georganiseerd vanuit het KUNSTGEBOUW, provincie Zuid-Holland, kwam de opdracht te zoeken naar nieuwe wegen voor communicatie met/over het landschap. Door de Gemeente Zoetermeer werd deze vraag toegespitst tot: vergroten gevoeligheid voor cultuurhistorie met speciale aandacht voor de Hildam, een nu verdwenen 17e eeuwse overtoom in de vinexlocatie Oosterheem. Er is ruimte gegeven tot verruiming van de opdracht tot voorstellen voor nadere invulling van de nieuwe wijk.
Een nieuwe wijk in Zoetermeer is geen nieuws, het oorspronkelijke dorp is overgroeid met nieuwbouwwijken, en altijd volgens de laatste mode. Wie weet nog dat hij in een polder woont? Iedere planologische ingreep hier begint met water, en, blijft afhankelijk van waterbeheer. Oosterheem is de nieuwste wijk van Zoetermeer en toont dat er ook mode is in waterbeheer. De waterschapskundige geschiedenis wordt als wezenlijk culturele structuur opgevat, van waaruit het huidige ontwerp kritisch wordt bezien en voorzien van kanttekeningen in de vorm van beeldende voorstellen, zoals de polderkamer.
Polderkamer
In de polder waar nog weinig bouwactiviteit te zien is, zal een woonwijk verrijzen. Op een landweggetje staat over een dam (verbinding) in een sloot (barrière/verbinding) een zwarte container: een barrière. Aan de lange zijkanten grote openingen ('ramen') met uitzicht op het water, tenminste wanneer je in de container zou zitten. Overdag gaat deze open aan beide kopse kanten, er staan stoelen in. De barrière wordt een verbinding. Hier worden een week lang 'gesprekken' gevoerd met het landschap, met de mensen in het landschap, met toekomstige bewoners. In woorden, beelden, geluiden.
|
|
|
|
